|
|
|
|
065 Walter en de poort naar het geluk
In een krap appartement woonde
Walter alleen. Hij had ondanks zijn charmes nooit een vrouw kunnen
krijgen. Op een avond ging de bel. Vreemd, hij verwachtte niemand.
Zijn hart klopte in zijn keel. Wie kon dat zijn? Hij deed de deur
open. Daar stond een man die hem een pakje wilde overhandigen.
Blijkbaar was de man een koerier. Haastig nam Walter het pakje in
ontvangst. Hij kon zijn nieuwsgierigheid nauwelijks bedwingen. Een
schaar uit de keukenla, daar zou het mee moeten lukken het pakje open
te krijgen. Het had iets weg van een sinterklaassurprise. Er zaten
veel propjes papier in het pakje. Op de bodem lag een envelop. Er zat
een kaartje in met een hem onbekend handschrift. Er stond op
geschreven: "Ga naar de rivier en kijk onder de brug voor een
kistje." De rivier was niet ver van waar hij woonde. Onder de brug
lag een kistje. Hij kon het zo openen. In het kistje lag een sleutel.
Aanvankelijk dacht Walter dat het sleuteltje bij het kistje hoorde
maar dat bleek niet zo te zijn. Onderin lag een briefje: "Open
hiermee de poort van het geluk." Hij zag in de kademuur een poort die
dicht was. De poort was hem nog niet eerder opgevallen. Hij probeerde
of het sleuteltje bij de poort hoorde. Warempel, de poort ging open.
Schuchter begaf Walter zich door de open poort. Toen hij er door was
hoorde hij een doffe bons. De poort was weer dicht. Een gevoel van
onbehagen maakte zich van hem meester. Maar tegelijkertijd een gevoel
van gelukzaligheid. Voor hem lag een liefelijk landschap waar de zon
scheen en een beekje kabbelde. Weilanden waar leuke huisjes stonden
met veel bloemen en de mensen gelukkig waren. Even aarzelde Walter,
maar er was geen weg terug. Was dit niet een veel betere wereld dan
de grauwe wereld waar hij vandaan kwam?
Hij vroeg zich af of hij gemist zou worden. Hij dacht van niet. Hij
was daar volkomen anoniem en vrienden had hij daar niet. In deze
nieuwe wereld zwaaiden de mensen inviterend naar hem. Walter besloot
zich voorgoed hier te vestigen en vrienden te maken. Hij versnelde
zijn pas op weg naar het geluk.
© Frank Faber 30 maart 2026